Λογαριασμοί με τον ουρανό

Δεν είναι τα προβλήματα που κουράζουν . Είναι η επανάληψή τους. Η αίσθηση ότι ξυπνάς κάθε πρωί μέσα στο ίδιο έργο, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και αμετάβλητο σενάριο. Οι φωνές αλλάζουν χροιά, οι υποσχέσεις αλλάζουν περιτύλιγμα, η καθημερινότητα όμως επιστρέφει πάντα στο ίδιο σημείο.

Υπάρχουν τόποι όπου η εξουσία μοιάζει αόρατη επειδή λειτουργεί. Και υπάρχουν τόποι όπου γίνεται τόσο θορυβώδης ώστε να σκεπάζει ακόμη και την απουσία του έργου της. Εδώ μάθαμε να ζούμε μέσα στον θόρυβο. Ανακοινώσεις, αντιπαραθέσεις, φωτογραφίες, θριαμβολογίες, καταγγελίες. Ένα ατέλειωτο πανηγύρι λέξεων που συχνά δεν αφήνει χώρο ούτε για μια σιωπή αλήθειας.

Κι όμως, το πιο παράξενο δεν είναι αυτό. Το πιο παράξενο είναι ότι εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως είμαστε το κέντρο του κόσμου. Σκιαμαχούμε με πάθος για μικρές επικράτειες επιρροής, λες και από τις τοπικές μας φιλονικίες εξαρτάται η τροχιά των άστρων. Ενώ στην πραγματικότητα είμαστε μια μικρή κουκκίδα πάνω σε έναν χάρτη που αδιαφορεί για τις αυταρέσκειές μας.

Στο μεταξύ, οι νέοι μεγαλώνουν μπροστά σε οθόνες που φωτίζουν τα πρόσωπα και σκοτεινιάζουν τη φαντασία. Οι μεγαλύτεροι μετρούν συντάξεις, εκπτώσεις και λογαριασμούς. Κι οι ονειροπόλοι, εκείνοι οι παλιοί ταραξίες της ψυχής, σπανίζουν. Και αυτοί που υπάρχουν έχουν μάθει ότι στις εποχές του υπερβολικού θορύβου, η σιωπή γίνεται η τελευταία μορφή αξιοπρέπειας.

Τότε καταλαβαίνεις πως η φυγή δεν είναι γεωγραφία. Δεν είναι λιμάνι, αεροδρόμιο ή εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Είναι η προσπάθεια να ξεφύγεις από τη φθορά του ίδιου κύκλου, από τη συνήθεια που μεταμφιέζεται σε μοίρα, από τη βεβαιότητα ότι τίποτε δεν αλλάζει επειδή όλοι μιλούν αδιάκοπα για την αλλαγή.

Και κάπου εκεί, αργά, σχεδόν ψιθυριστά, αρχίζεις να ανοίγεις λογαριασμούς με τον ουρανό. Να ζητάς από το αύριο όσα δεν τόλμησε να κάνει το σήμερα. Να εμπιστεύεσαι στα σύννεφα τα ανεκπλήρωτα, τις διαψεύσεις και τις μικρές ελπίδες που επέζησαν.
Ώσπου γεννιέται το μόνο ερώτημα που αξίζει να φοβάται κανείς.

Πόσο καιρό μπορεί ένας άνθρωπος να μένει στο ίδιο σημείο χωρίς να αρχίσει να φεύγει από τον εαυτό του;