Θέλω

Θέλω. Η λέξη εμφανίστηκε πολύ πριν από τη σοφία. Πριν από τα συμπεράσματα, πριν από τις ήττες που αργότερα βαφτίσαμε εμπειρία. Ήρθε πρώτη και εγκαταστάθηκε μέσα μας σαν φωτιά.

Πέρασαν χρόνια. Άλλαξαν πρόσωπα, πόλεις, συνήθειες. Το χθες δεν υποστήριξε τον χρόνο του. Έμεινε πίσω να υπερασπίζεται έναν ενεστώτα που είχε ήδη αναχωρήσει.

Εγώ συνέχισα. Καταστρέφω τετράγωνα. Πάντα τα κατέστρεφα. Κάθε πλαίσιο υπήρξε εμπόδιο στην πνοή μου.

Κάποτε χάθηκα στις λέξεις και ζήτησα τη βοήθεια των αριθμών. Οι αριθμοί έκαναν τη δουλειά τους. Οι λέξεις επέστρεψαν αργότερα για να ζητήσουν τον λόγο.

Και τότε άκουσα ξανά εκείνη τη μικρή λέξη.

Θέλω.

Θέλω έναν δρόμο που δεν περπάτησα.

Θέλω μια θάλασσα που περιμένει ακόμη.

Θέλω τη γυναίκα που δεν γνώρισα.

Τη θέλω ντυμένη με το άσπρο του πάγου και το κόκκινο της φωτιάς.

Θέλω μια κουβέντα που άργησε χρόνια.

Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να αισθανθώ πως ο κόσμος εξακολουθεί να κρύβει εκπλήξεις.

Το «θέλω» γνωρίζει κάτι που συχνά ξεχνάμε. Η ζωή μετριέται και με όσα εξακολουθούν να μας καλούν.

Γι’ αυτό επιβιώνει. Επιμένει να κοιτάζει προς τον ορίζοντα. Όχι επειδή αγνοεί την απόσταση, αλλά επειδή αναγνωρίζει το κάλεσμα. Από την πεποίθηση ότι κάπου παρακάτω υπάρχει ακόμη μια λέξη να γράψεις, ένας άνθρωπος να συναντήσεις, ένας έρωτας να σε περιμένει.

Τι θέλω θαλασσινός άνθρωπος στην τρύπα του ηφαιστείου;

Το ίδιο που ήθελα πάντα.

Να δώσω πρόσωπο στο απρόσωπο.

Να προσφέρω σώμα σε όσα περιμένουν ακόμη να γεννηθούν.

Να ζήσω.

Την θέλω για μια ζωή Ύμνο στην Ελευθερία.

Το «θέλω» είναι η πιο όμορφη ανυπακοή απέναντι στον χρόνο.

Μια φωτιά που επιμένει.

Μια θάλασσα που καλεί.

Μια λέξη που ανοίγει δρόμο προς την ελευθερία.