Η τελευταία πολυτέλεια είναι να καίγεσαι ακόμη

Επικίνδυνη στιγμή να ζεις με αναμνήσεις. Τα όνειρα κοιτούν μπροστά, οι αναμνήσεις πίσω. Και κανείς δεν έφτασε μακριά περπατώντας ανάποδα.

Κι όμως, όσο μεγαλώνει η κούραση, τόσο πιο δελεαστικό γίνεται το καταφύγιο του παρελθόντος. Εκεί όπου οι ήττες έχουν ήδη συμβεί και δεν απειλούν πια, όπου τα λάθη έχουν αποκτήσει εξηγήσεις και οι επιθυμίες δεν ζητούν λογαριασμό. Είναι μια ήρεμη παγίδα. Γιατί σιγά σιγά σταματάς να ονειρεύεσαι αυτό που μπορεί να γίνει και αρχίζεις να κατοικείς σε αυτό που υπήρξε.

Εκεί αρχίζει η ήττα.

Όχι όταν χάνεις.

Όταν παύεις να επιθυμείς.

Γι' αυτό επιμένουμε . Όχι επειδή έχουμε απαντήσεις. Επιμένουμε για να μην παραδοθούν οι ερωτήσεις. Για να μη σβήσει η φωτιά. Για να θυμόμαστε ότι οι λέξεις δεν γεννήθηκαν για να περιγράφουν τον κόσμο. Γεννήθηκαν για να τον μετακινούν.

Η θλίψη δεν με φοβίζει. Η θλίψη κρύβει ακόμη ζωή. Η αδιαφορία με φοβίζει. Εκείνη η ήσυχη παραίτηση που δεν θυμώνει με τίποτα, δεν συγκινείται με τίποτα, δεν περιμένει τίποτα. Οι κυνικοί τη βαφτίζουν ωριμότητα. Συχνά είναι απλώς μια κομψά ντυμένη παραίτηση.

Είμαι απ’ αυτούς που καίγονται ακόμη. Που ερωτεύονται παρά τις ήττες τους. Που ονειρεύονται παρά τις διαψεύσεις τους. Που επιμένουν να συγκινούνται σε μια εποχή που θεωρεί τη συγκίνηση αφέλεια και τον κυνισμό εξυπνάδα. Αυτοί κρατούν τον κόσμο όρθιο. Οι υπόλοιποι απλώς τον κατοικούν.

Αν υπάρχει μια τελευταία πολυτέλεια στον καιρό μας, δεν είναι ο πλούτος, ούτε η άνεση, ούτε η ασφάλεια. Είναι να μπορείς ακόμη να αναστατώνεσαι. Να βάζεις φωτιά στις βεβαιότητές σου. Να χαλάς την τακτοποιημένη εικόνα του εαυτού σου. Να αφήνεις μια ιδέα, έναν άνθρωπο, ένα όνειρο να σε μετακινήσει από τη θέση σου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν φοβούνται την αποτυχία. Φοβούνται την αναστάτωση που προηγείται της αλλαγής. Γι' αυτό προτιμούν τη βεβαιότητα που τους μικραίνει από την αβεβαιότητα που θα μπορούσε να τους μεγαλώσει.

Όμως η ζωή δεν προχωρά με βεβαιότητες. Προχωρά με εκείνους που δέχονται να καούν λίγο από τη φωτιά που κυνηγούν.

Γιατί ο άνθρωπος δεν πεθαίνει όταν διαψεύδονται τα όνειρά του.

Πεθαίνει όταν συμβιβάζεται με τις αναμνήσεις τους.

Και όσο υπάρχει φωτιά, υπάρχει δρόμος.