Το παιδί που ήξερε

 Γύρισε τριάντα χρόνια πίσω. Όχι γιατί τον κάλεσε η νοσταλγία, αλλά γιατί το παρόν έμοιαζε ανίκανο να εξηγήσει τον εαυτό του. Άνοιξε παλιά τετράδια και διάβασε λέξεις που κάποτε πίστευε πως θα άντεχαν στον χρόνο. Δεν άντεξαν. Η πραγματικότητα είχε περάσει από πάνω τους αθόρυβα, αφήνοντας μόνο το αποτύπωμα μιας πίστης που κάποτε έμοιαζε ακλόνητη.

Σκέφτηκε πως οι λέξεις γερνούν γρηγορότερα από τους ανθρώπους. Κουβαλούν τις διαψεύσεις τους, τις χρήσεις τους, τις προδοσίες τους. Ίσως μόνο οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν ακόμη, οι νεαρές, οι αθώες, να μπορούν να περιγράψουν τον κόσμο χωρίς να τον προδώσουν.

Η αναμονή δεν του φαινόταν πια αρετή. Του έμοιαζε με μια ευγενική μορφή παραίτησης. Οι θεοί είχαν αποσυρθεί από καιρό και κανένα ιερό ελάφι δεν ερχόταν να αντικαταστήσει τις ανθρώπινες θυσίες. Στην καθημερινότητα ο άνθρωπος έμαθε να βλέπει τον άνθρωπο ως απειλή, όχι ως συνοδοιπόρο.

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη φθορά, υπήρχε κάτι που αντιστεκόταν. Ένα παιδί που κάποτε δοκίμασε να γράψει ένα ποίημα και το άφησε μισό.

Ανάσκελα προσκέφαλο η άμμος
τα μάτια όπου και να κοιτάξουνε γαλάζιο
χίλια χρώματα ο Ήλιος μέσα από ένα δάκρυ φαίνεται
Απαλή μουσική των κυμάτων ήχος
και ένα καράβι χάρτινο μου φαίνεται.

Από εκείνη τη στιγμή η αφήγηση έπαψε να είναι δική του. Έγινε δική μου.

Δεν το τελείωσα ποτέ. Εκείνο όμως δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Επιστρέφει κάθε φορά που κουράζομαι, όταν ο κόσμος βαραίνει περισσότερο από όσο αντέχει η ψυχή. Έρχεται αθόρυβα, σαν ανάμνηση που δεν ζητά άδεια, και μου θυμίζει ότι υπήρξε κάποτε ένας τόπος όπου όλα ήταν πιο απλά και πιο αληθινά.

Ίσως τελικά τα ποιήματα δεν τα τελειώνουν οι ποιητές. Τα ολοκληρώνει ο χρόνος.

Κι ύστερα από τριάντα χρόνια, το κατάλαβα.

Δεν ήταν χάρτινο το καράβι.
Χάρτινες ήταν οι βεβαιότητές μου.
Το καράβι ταξίδευε πάντα.
Εγώ ήμουν εκείνος που στεκόταν στην ακτή, χωρίς να καταλαβαίνει ότι ήδη ταξίδευε.