Η Ιθάκη δεν γράφεται με κεφαλαία

Για όσους ξεχωρίζουν τον προορισμό από το σύνθημα.

Η χώρα κυλά σαν τρένο χωρίς μηχανοδηγό. Οι επιβάτες κοιτούν από τα παράθυρα και χειροκροτούν το τοπίο, χειροκροτούν το ταξίδι, λες κι έτσι θα αλλάξει η διαδρομή. Όλοι ξέρουν όμως, οι ράγες χαράχτηκαν αλλού, από χέρια που έφτασαν πρώτα και ξέχασαν να μας πουν πού πήγαιναν.

Η πολιτική έχει γίνει θέατρο επαναλήψεων, κάθε πρεμιέρα ίδια με την προηγούμενη. Οι λέξεις «όραμα» και «αλλαγή» φθαρμένες από υπερβολική χρήση, οι υποσχέσεις ανακυκλωμένες, τα μεγάλα λόγια ξεθωριασμένα από τα φώτα. Το όραμα μοιάζει πλέον με σκηνικό που το στήνουν μόνο και μόνο για να το φωτογραφίσουν.

Κι όμως, μέσα στη μονότονη βουή, μερικοί επιμένουν να ονειρεύονται. Δεν λογαριάζουν κόστη, ούτε χάρτες. Δεν τους νοιάζει αν το τρένο θα φτάσει, περπατούν δίπλα του, στο χώμα, με τα μάτια στραμμένα στο φως. Είναι οι αδέσποτοι, οι ρομαντικοί, οι «ασταθείς» που δεν αναγνωρίζουν τα όρια της κανονικότητας. Αυτοί που δεν περιμένουν άδεια για να ξεκινήσουν.

Και μέσα στις φωνές και τα συνθήματα, επιστρέφει ξανά μια λέξη: Ιθάκη. Μόνο που πια χρειάζεται διάκριση.
Γιατί υπάρχει η ΙΘΑΚΗ, η κατασκευασμένη, η ρητορική, εκείνη που χρησιμοποιείται ως υπόσχεση λύτρωσης από όσους χρειάζονται μύθους για να κυβερνούν. Μια ΙΘΑΚΗ με κεφαλαία, βολική για ομιλίες και πρωτοσέλιδα, που υπόσχεται άφιξη πριν καν αρχίσει το ταξίδι.

Κι υπάρχει και η Ιθάκη, εκείνη που δεν υπόσχεται τίποτα. Η ήσυχη, η προσωπική, η αληθινή. Δεν έχει στάσεις, ούτε προορισμούς. Μόνο διαδρομές. Είναι η πίστη πως αξίζει να προχωράς, ακόμη κι όταν δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει ο δρόμος. Η Ιθάκη δεν είναι θρίαμβος, είναι προσπάθεια. Δεν είναι σύνθημα, είναι τρόπος να ζεις.

Κι αν κάτι σώζει ακόμα αυτή τη χώρα, είναι αυτοί που κρατούν την πίστη στην Ιθάκη μικρή αλλά αναμμένη. Εκείνοι που δεν μιλούν για σωτηρίες, αλλά για ταξίδια. Που συνεχίζουν να περπατούν προς το φως, χωρίς χειροκροτήματα, χωρίς μηχανοδηγούς.
Γιατί τα όνειρα που αξίζουν δεν χωρούν σε ράγες,
κι η αληθινή Ιθάκη δεν γράφεται ποτέ με κεφαλαία.