Η επιμονή στη νοσταλγία δεν είναι αδυναμία. Είναι αξιοπρέπεια. Δεν πρόκειται για απλό συναίσθημα, αλλά για μια στάση απέναντι στον χρόνο και στην απώλεια, μια συνειδητή επιλογή να διασώζεις ό,τι αξίζει, απέναντι σ’ ένα παρόν που συχνά επιμένει στη λήθη.Επιμένουμε στη νοσταλγία όπως επιμένει ένα παιδί να πιστεύει στη μαγεία. Γιατί η μνήμη, όταν αρνείται να ξεθωριάσει, γίνεται πράξη αντίστασης στην ανοησία του παρόντος. Δεν είναι επανάληψη το να τραγουδάς ξανά εκείνο το τραγούδι που κάποτε συνόδευε τις σιωπές σου. Δεν είναι επανάληψη να επιστρέφεις στο "Μονόγραμμα", στον "Επιτάφιο", στο σύννεφο με παντελόνια.
Και το “Έγκλημα και Τιμωρία” τώρα, στα μάτια μου αλλιώς φωτίζεται. Κάθε ανάγνωση, μια νέα ψυχή.
Όσοι από εμάς πορευτήκαμε με παρέες κι όχι με στρατηγικές, δεν το κάναμε από ρομαντισμό. Το κάναμε από ανάγκη. Η ανάγκη να επικοινωνήσεις βαθιά, έστω και με λίγους, δεν υποκαθίσταται από την αποδοχή των πολλών.
Και ύστερα υπάρχουν εκείνες οι σιωπηλές στιγμές που χάνεις τον κόσμο. Εκεί που σκέφτεσαι το χθες, έρχεται το σήμερα και συνειδητοποιείς πως σου τελείωσαν οι λέξεις, τις τελευταίες τις ξόδεψες πριν λίγο. Κάνεις μια προσπάθεια να δεις τον κόσμο από απόσταση, κοιτώντας την υδρόγειο πάνω στο γραφείο σου, προσπαθώντας να τον χωρέσεις στα μάτια σου, να γίνεις ανεκτικός, συγκαταβατικός. Μεγάλος εσύ και κόσμος μια σταλιά. Απλώνεις το χέρι σου – τον κρύβεις. Τα αστέρια, ψηλά, μυρμήγκια. Κάπου εκεί ανάμεσα λες: «υπάρχω». Και χαμογελάς.
Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τραγουδά για έναν μάγο που «έβγαζε ήλιους απ’ τα μανίκια και νησιά απ’ το καπέλο». Κι εμείς, σε μια εποχή που ξεχνά ακόμα και να ελπίζει, κρατάμε τα μικρά θαλασσινά χαλίκια στην παλάμη για να πετάξουνε πουλιά.
Κι έτσι γινόμαστε "λαμπάκια πάνω απ’ την υδρόγειο", που φέγγουν όχι για να φωτίσουν, αλλά για να θυμίσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου