Η τέχνη του "τίποτα" σερβιρισμένη
Κάποτε το καλοκαίρι μύριζε απλότητα. Ένα μπάνιο, μια ταβέρνα δίπλα στη θάλασσα, απλές καρέκλες, χαρτοπετσέτες που τις έπαιρνε ο αέρας, κι ένας τηγανητός γαύρος, που μοσχοβολούσε αλήθεια και έσκαζε στο στόμα με γεύση αλμύρας και φρεσκάδας. Ήταν η στιγμή που η ζωή χωρούσε σε ένα τραπεζάκι με θέα το πέλαγος. Η τέχνη του "τίποτα" σερβιρισμένη
Τώρα, η νέα μόδα στα νησιά - και στην Κέρκυρα πρωτίστως - η ίδια ταβέρνα έγινε «εστιατόριο εμπειρίας». Ξύλινες καρέκλες βαμμένες στο χρώμα, της τουρκουάζ μελαγχολίας, μενού που μιλάει καλύτερα γαλλικά από τον maître και πιάτα που θυμίζουν έργο σύγχρονης τέχνης, χωρίς όμως περιεχόμενο υψηλής μαγειρικής.
Πέντε γαύροι, μετρημένοι, ταξιδεύουν σε τεράστιο πιάτο, διακοσμημένο με σάλτσες ζιγκ-ζαγκ. Τιμή; Όσο δύο μεροκάματα. Ο ξένος εντυπωσιάζεται, φωτογραφίζει. Εμείς απλώς κοιτάμε το μενού και γελάμε πικρά. Αυτή είναι η νέα μόδα των νησιών, μαγαζιά που κάποτε σέρβιραν τίμιο ψαράκι με ψωμί κι αλάτι, τώρα πουλάνε το τίποτα για χρυσάφι. Δυστυχώς οι ταβέρνες έγιναν σκηνικά βιτρίνας, με τιμές για κορόιδα και μερίδες για... γευσιγνώστες ανορεξίας.
Ο υπερτουρισμός τα σάρωσε όλα: αυλές, ατμόσφαιρα, και τις χαρτοπετσέτες που τις έπαιρνε ο αέρας. Η πολιτεία απούσα. Έλεγχος μηδέν, σαν να μην υπάρχει πρόβλημα.
Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν είναι γκουρμέ, είναι κοροϊδία με άδεια λειτουργίας. Κλέφτες που πλασάρουν τον γαύρο σαν σπάνιο έργο τέχνης και αρπάζουν από το τραπέζι την απλότητα, το γέλιο, και τη θάλασσα.
Πληρώνεις ακριβά για να βγεις πιο νηστικός απ’ όταν μπήκες. Κι εκεί, ανάμεσα στον ήλιο και το κύμα, το μόνο που μένει αλμυρό δεν είναι το ψάρι, αλλά ο λογαριασμός.
Και το χειρότερο; Μας στερούν όχι μόνο το φαγητό, αλλά και τη μνήμη. Εκείνη την απλή, αυθεντική στιγμή που έδενε τη θάλασσα με το τραπέζι και το αλάτι με το ψωμί. Το αλάτι δεν το βρίσκεις πλέον στο ψάρι. Το βρίσκεις στην πληγή.
Στον αντίποδα το "Τσιναρι", αγαπημένο μου μαγαζί στην Θεσσαλονίκη, από το 1885
Τώρα, η νέα μόδα στα νησιά - και στην Κέρκυρα πρωτίστως - η ίδια ταβέρνα έγινε «εστιατόριο εμπειρίας». Ξύλινες καρέκλες βαμμένες στο χρώμα, της τουρκουάζ μελαγχολίας, μενού που μιλάει καλύτερα γαλλικά από τον maître και πιάτα που θυμίζουν έργο σύγχρονης τέχνης, χωρίς όμως περιεχόμενο υψηλής μαγειρικής.
Πέντε γαύροι, μετρημένοι, ταξιδεύουν σε τεράστιο πιάτο, διακοσμημένο με σάλτσες ζιγκ-ζαγκ. Τιμή; Όσο δύο μεροκάματα. Ο ξένος εντυπωσιάζεται, φωτογραφίζει. Εμείς απλώς κοιτάμε το μενού και γελάμε πικρά. Αυτή είναι η νέα μόδα των νησιών, μαγαζιά που κάποτε σέρβιραν τίμιο ψαράκι με ψωμί κι αλάτι, τώρα πουλάνε το τίποτα για χρυσάφι. Δυστυχώς οι ταβέρνες έγιναν σκηνικά βιτρίνας, με τιμές για κορόιδα και μερίδες για... γευσιγνώστες ανορεξίας.
Ο υπερτουρισμός τα σάρωσε όλα: αυλές, ατμόσφαιρα, και τις χαρτοπετσέτες που τις έπαιρνε ο αέρας. Η πολιτεία απούσα. Έλεγχος μηδέν, σαν να μην υπάρχει πρόβλημα.
Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν είναι γκουρμέ, είναι κοροϊδία με άδεια λειτουργίας. Κλέφτες που πλασάρουν τον γαύρο σαν σπάνιο έργο τέχνης και αρπάζουν από το τραπέζι την απλότητα, το γέλιο, και τη θάλασσα.
Πληρώνεις ακριβά για να βγεις πιο νηστικός απ’ όταν μπήκες. Κι εκεί, ανάμεσα στον ήλιο και το κύμα, το μόνο που μένει αλμυρό δεν είναι το ψάρι, αλλά ο λογαριασμός.
Και το χειρότερο; Μας στερούν όχι μόνο το φαγητό, αλλά και τη μνήμη. Εκείνη την απλή, αυθεντική στιγμή που έδενε τη θάλασσα με το τραπέζι και το αλάτι με το ψωμί. Το αλάτι δεν το βρίσκεις πλέον στο ψάρι. Το βρίσκεις στην πληγή.
Στον αντίποδα το "Τσιναρι", αγαπημένο μου μαγαζί στην Θεσσαλονίκη, από το 1885
Σχόλια