Το κόκκινο που επιστρέφει
Επιστρέφω πάντα, όχι στον ίδιο τόπο, αλλά στην ίδια αίσθηση. Στο κόκκινο του Σπύρου Αλαμάνου, που δεν είναι χρώμα αλλά θέση ζωής. Παίρνω μαζί μου, τη γραμμή, την καταιγίδα, την αστραπή, την κορδέλα. Και το ρίχνω πάνω σε κάθε μαύρο που στήνει ενέδρα στα όνειρά μου.
Κι όμως, η παλέτα μου δεν είναι μόνο κόκκινη. Υπάρχει και το βαθύ, σκοτωμένο κόκκινο, εκείνο που κουβαλά το βάρος μιας πίστης που κάποτε με νανούριζε. Τώρα, οι βεβαιότητες έχουν εξαφανισθεί. Οι ιδέες που με φύλαγαν έγιναν σπασμένες ομπρέλες, κι εγώ κυκλοφορώ απροστάτευτος στις αμφιβολίες. Η σκέψη μου, που άλλοτε ήξερε να υπακούει, βγήκε στους δρόμους σαν αλήτισσα, γυρίζει αργά τη νύχτα και με βρίσκει ξάγρυπνο.
Μαθαίνω να παίζω κρυφτό με τη φαντασία μου. Είναι σαν παιδικό παιχνίδι που θέλω να ξαναπιάσω στα χέρια, αλλά ντρέπομαι χωρίς συμπαίκτη. Νοσταλγώ τις άγνωστες πόλεις, τις γυναίκες που δεν γνώρισα, τις ιστορίες που έμειναν ανείπωτες. Οι σχέσεις; Ασύμμετρα δοχεία. Άλλοτε ξεχειλίζω εγώ, άλλοτε εσύ.
Ακόμα θυμάμαι τον Αύγουστο που δεν έζησα. Ήμουν οκτώ χρονών κι η ταινία «Ο ζεστός μήνας Αύγουστος» ακατάλληλη κάτω των 13, έμενε απαγορευμένος καρπός. Από τότε πέρασαν δεκαετίες κι όμως, το απωθημένο στέκει εκεί , σαν παλιά φωτογραφία που κιτρίνισε όχι από τον χρόνο, αλλά από την επιμονή της μνήμης.
Σήμερα δεν ψάχνω πια. Βρίσκω. Ανασύρω από τις αποθήκες του μυαλού φίλους, θάλασσες, δρόμους, εκείνον τον Αύγουστο που μύριζε όλες τις ζωές που δεν έζησα, όλα εκείνα τα καλοκαίρια και όλα όσα ακόμα υπόσχομαι στον εαυτό μου.
Γιατί, τελικά, επιστρέφουμε πάντα , όχι στον τόπο, αλλά στο κόκκινο που κάποτε μας έμαθε να βλέπουμε τον κόσμο.
Το έργο είναι του Σπύρου Αλαμάνου
Κι όμως, η παλέτα μου δεν είναι μόνο κόκκινη. Υπάρχει και το βαθύ, σκοτωμένο κόκκινο, εκείνο που κουβαλά το βάρος μιας πίστης που κάποτε με νανούριζε. Τώρα, οι βεβαιότητες έχουν εξαφανισθεί. Οι ιδέες που με φύλαγαν έγιναν σπασμένες ομπρέλες, κι εγώ κυκλοφορώ απροστάτευτος στις αμφιβολίες. Η σκέψη μου, που άλλοτε ήξερε να υπακούει, βγήκε στους δρόμους σαν αλήτισσα, γυρίζει αργά τη νύχτα και με βρίσκει ξάγρυπνο.
Μαθαίνω να παίζω κρυφτό με τη φαντασία μου. Είναι σαν παιδικό παιχνίδι που θέλω να ξαναπιάσω στα χέρια, αλλά ντρέπομαι χωρίς συμπαίκτη. Νοσταλγώ τις άγνωστες πόλεις, τις γυναίκες που δεν γνώρισα, τις ιστορίες που έμειναν ανείπωτες. Οι σχέσεις; Ασύμμετρα δοχεία. Άλλοτε ξεχειλίζω εγώ, άλλοτε εσύ.
Ακόμα θυμάμαι τον Αύγουστο που δεν έζησα. Ήμουν οκτώ χρονών κι η ταινία «Ο ζεστός μήνας Αύγουστος» ακατάλληλη κάτω των 13, έμενε απαγορευμένος καρπός. Από τότε πέρασαν δεκαετίες κι όμως, το απωθημένο στέκει εκεί , σαν παλιά φωτογραφία που κιτρίνισε όχι από τον χρόνο, αλλά από την επιμονή της μνήμης.
Σήμερα δεν ψάχνω πια. Βρίσκω. Ανασύρω από τις αποθήκες του μυαλού φίλους, θάλασσες, δρόμους, εκείνον τον Αύγουστο που μύριζε όλες τις ζωές που δεν έζησα, όλα εκείνα τα καλοκαίρια και όλα όσα ακόμα υπόσχομαι στον εαυτό μου.
Γιατί, τελικά, επιστρέφουμε πάντα , όχι στον τόπο, αλλά στο κόκκινο που κάποτε μας έμαθε να βλέπουμε τον κόσμο.
Το έργο είναι του Σπύρου Αλαμάνου
Σχόλια