Άνθρωπος χωρίς χολή

Εγώ είμαι αυτός. Δυο μέρες μετά την αφαίρεση της χολής μου, θα έπρεπε να αισθάνομαι ελαφρύτερος. Μου πήραν λέει, το όργανο που αποθηκεύει την πίκρα κι έτσι δεν δικαιούμαι να θυμώνω. Ωστόσο, αρκεί μια βόλτα στην πόλη για να καταλάβεις πως δεν χρειάζεσαι χολή για να εξοργιστείς. Αρκεί να δεις τον δημόσιο χώρο να συρρικνώνεται, αρκεί να βρεθείς σε δρόμο που μετατρέπεται σε αδιέξοδο από το κυκλοφοριακό, αρκεί να κοιτάξεις μια οικογένεια που ψάχνει στέγη και βρίσκει μόνο ενοίκια απαγορευτικά.

Οι φίλοι μού λένε πως είναι ευλογία. «Θα γράφεις πια με μέλι», με διαβεβαιώνουν. Μα εγώ αναρωτιέμαι, τι αξία έχει το μέλι όταν δεν έχει προηγηθεί το φαρμάκι; Η ζωή δεν είναι γλυκιά επειδή είναι γλυκιά, αλλά επειδή γεύτηκες και την πίκρα της. Κι αν μου στέρησαν την αποθήκη της πίκρας, μήπως με καταδίκασαν να δω τον κόσμο μέσα από ένα φίλτρο παραπλανητικής καλοσύνης;

Η ιατρική μού στέρησε το δικαίωμα στην πικρία, η πραγματικότητα όμως επιμένει να το επιστρέφει με τόκο. Μου λένε ότι τώρα θα γράφω πιο ήρεμα, πιο γλυκά. Αλλά πώς να μιλήσεις γλυκά , για απορρίμματα που στοιβάζονται, για υπηρεσίες που σε ταλαιπωρούν; Μια πόλη σαν καρτ-ποστάλ, μα με ρωγμές που δεν κρύβονται ούτε από τον πιο ευγενικό φακό. Η χολή μπορεί να βγήκε από μέσα μου, αλλά οι αφορμές για οργή ξεφυτρώνουν παντού

Κι όμως, υπάρχει και η άλλη εκδοχή, ίσως έγινα «καλύτερος άνθρωπος». Ίσως να χαμογελώ στον οδηγό που με κλείνει, στον γείτονα που φωνασκεί, στον πολιτικό που υπόσχεται. Μια Κέρκυρα χωρίς χολή, ήρεμη, μειλίχια, χαμογελαστή. Μόνο που τέτοια πόλη δεν είναι ζωντανή, είναι ταριχευμένη.

Η αλήθεια είναι πως η χολή αφαιρέθηκε, αλλά η πίκρα δεν χάνεται. Απλώς μετακομίζει: στο βλέμμα, στη σιωπή, στο μελάνι. Γιατί το πικρό είναι μνήμη και χωρίς μνήμη δεν υπάρχει ούτε κριτική, ούτε αλλαγή.

Αν τα κείμενά μου φαίνονται γλυκύτερα, μην ξεγελαστείτε. Η γλύκα είναι η βιτρίνα. Από κάτω κυλάει κανονικά η ίδια ειρωνεία , αθάνατη, ανθεκτική, πρόθυμη να υπενθυμίζει πως η πόλη συνεχίζει να μας σερβίρει χολή, ακόμη κι όταν μας την έχουν αφαιρέσει.