Ε! φτάνει πια!

Μπορεί ο χρόνος να γιατρεύει πολλά, για τους οικείους των θυμάτων όμως ο χρόνος έχει παγώσει. Το ρολόι τους θα δείχνει πάντα μεσάνυχτα 28ης Φεβρουαρίου, πριν από μια Άνοιξη που δεν θα έρθει ποτέ. Ανθρώπινο λάθος μας είπαν. Το ανθρώπινο λάθος όμως κατέληξε σε δράμα γιατί απουσίαζαν οι δικλίδες ασφαλείας που θα το εντόπιζαν και θα απέτρεπαν το τραγικό δυστύχημα. Τα σύγχρονα τρένα που διαφήμιζαν, αποδεικνύονται μια βιτρίνα εικονικού εκσυγχρονισμού. Μια αυταπάτη, που κρύβει την πραγματική κατάσταση χρόνιων προβλημάτων, παραλείψεων, υποβάθμισης, εγκατάλειψης. Μια κατάσταση «πάμε κι όπου βγει». Τόσες ηλεκτρονικές πλατφόρμες, έβαλε στη ζωή μας ο κ. Πιερακακης, μία για τα τρένα δεν περίσσευε;

«Θα μάθουμε τα αίτια της τραγωδίας...», μας είπε τότε ο Πρωθυπουργός. Τα αίτια του δράματος τα ξέρουμε, πολύ πριν. Πίσω από τα έγκλημα στα Τέμπη βρίσκεται το εγκληματικό κράτος.
Είμαστε στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι αδιανόητο δύο τρένα να βρίσκονται στην ίδια γραμμή και να τρέχουν το ένα καταπάνω στο άλλο χωρίς κανείς να ειδοποιείται για τίποτα. Σε μια εποχή που τα τρένα τρέχουν με 300 χιλιόμετρα την ώρα, ο έλεγχος της κυκλοφορίας τους, δεν μπορεί να εξαρτάται από τον ανθρώπινο παράγοντα.
Δεν έχω τι να γράψω, δεν έχω τι να πω. Η αντίσταση στον πόνο κτίζεται με πέτρες σιωπής, όχι για να περάσει, αλλά για να μη δραπετεύσει το μυαλό και το κλάμα το κάνει γέλιο. Έτσι η ζωή συνεχίζεται και κτίζει πάνω στα χαλάσματα, σε μια αέναη διαδικασία, που η ιστορία επαναλαμβάνει.
Αύριο, ο Ελληνικός Λαός θα βγει στους δρόμους, τα “Τέμπη” ξυπνούν το θυμικό, ενώνουν τους πολίτες, μπροστά σε ένα δράμα, που δεν έχει χρώματα. Ο κρότος από την σύγκρουση των τρένων μας ξύπνησε. Ε! φτάνει πια, δεν μπορούμε να τους αφήσουμε άλλο να παίζουν με τη ζωή μας. Το κακό είναι, ότι στα πρώτα κιόλας βήματα, ο θυμός εξανεμίζεται και επιστρέφουμε στη διαδρομή της ευκολίας.
Αυτοί οι δύο δρόμοι που διχάζουν, εξασφαλίζουν το απαραίτητο χρόνο σε όλους αυτούς που κάνουν σήμερα παιγνίδι.
Ανακεφαλαιώνω κάθε τόσο, γιατί η απάθεια είναι κολλητική. Τα ξαναγράφω για να τα διαβάζω, φωναχτά, για να πετάγομαι εκείνη την κατάλληλη στιγμή που θέλει να με πάρει ο ύπνος.

Ο πίνακας για τα "Τέμπη", του Ζωγράφου Μπράιαν (Βασίλη Νικολάου)