Αιωρούμαι σε ενδιάμεσες ζώνες

Ζούμε στην εποχή της υπεύθυνης συμμετοχής. Αν δεν είσαι γραμμένος κάπου , σε κόμμα, σε σύλλογο, σε δίκτυο, σε delivery, δεν θεωρείσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος. Είσαι ύποπτος. Ανεξέλεγκτος. Άβολος.

Μα πού ζεις, μου λένε. Δεν βλέπεις πως όλα είναι οργανωμένα; Θέσεις, αντίθετες θέσεις, υποθέσεις, επιδοτήσεις. Κάθεσαι απ’ έξω, δεν παίρνεις θέση, άρα δεν έχεις θέση.

Δεν με χωράνε οι λίστες τους. Δεν γράφτηκα σε θίασο με θεατές που χειροκροτούν πριν την πρόβα. Ούτε σημαιούλες, ούτε συνθήματα. Ανοργάνωτος ΑΕΚτζής, μόνο αυτό είμαι. Σε πόλη που ζητάει πιστοποιητικά συμμόρφωσης, είμαι το παιδί που ξέχασε να φέρει την υπογραφή του κηδεμόνα του.

Εδώ, άμα δεν είσαι κάτι, είσαι τίποτα. Ούτε δεξιός, ούτε αριστερός. Δεν ανήκεις; Δρόμο. Πού είναι το πάσο σου; Η ταυτότητα μέλους; Το σήμα της στολής; Όχι, δεν κυκλοφορείς έτσι. Ξυπόλυτος στην άσφαλτο της κανονικότητας; Τρελός είσαι;

Δεν εντάσσομαι εύκολα. Οι στολές με στενεύουν, οι λέσχες με πνίγουν. Και να σου πω και το χειρότερο; Δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Το πρόβλημα το έχουν οι άλλοι. Γιατί όταν δεν ανήκεις, δεν μπορούν να σε χειριστούν. Είσαι εκτός manual.

Ο Ιούλιος ζεματάει. Οι σκέψεις ψήνονται σε χαμηλή φωτιά, τα νεύρα ψιλοκομμένα. Και κάθε φορά που πάω να ενταχθώ, να γίνω «κάποιος», κάτι μέσα μου ξεχνάει τον δρόμο. Ή τον χλευάζει.

Δεν πειράζει. Θα μείνω όπως είμαι. Άνευ σήματος, άνευ σημαίας. Με το δικό μου GPS, που δεν βρίσκει ποτέ σήμα, αλλά με πηγαίνει πάντα σπίτι.
Αιωρούμαι σε ενδιάμεσες ζώνες, ανάμεσα σε αυτά που λέγονται και σε όσα θάβονται κάτω από χειροκροτήματα. Όχι από άγνοια. Από συνείδηση.

Δεν φοράω στολή. Ούτε για σένα. Ούτε για μένα. Κι αν με ρωτήσεις ξανά «πού ζεις;», θα σου πω:
Εκεί που δεν χρειάζεται να προσποιούμαι πως υπάρ