Τα πιο μεγάλα θαύματα τα ζούμε με τα μάτια κλειστά…

Τα όνειρα έχουν το θράσος να σε στήνουν απέναντι σε αλήθειες, που την ημέρα κάνεις πως αγνοείς. Εκεί, όπου η λογική παύει να ορίζει τα πράγματα, όλα γίνονται πιο καθαρά, ακόμη κι η όραση που κουράζεται από την πρεσβυωπία, εκεί μέσα βλέπει σαν παιδικό μάτι που ξαναθαυμάζει τον κόσμο. Μόνο που την ίδια ώρα, η πραγματικότητα κρυφογελάει απ’ τη γωνία, σαν να σου λέει: «καλά, ονειρέψου όσο θες , στο τέλος εγώ θα ’ρθω να σε ξυπνήσω».

Κι όμως, αυτά τα ταξίδια αξίζουν. Ο φόβος, που στη μέρα μας παραλύει, στον ύπνο γίνεται μονοπάτι, μια διαδρομή που μας χαρίζει μάχες προσωπικές, με πιθανότητα νίκης ή με την παρηγοριά μιας αξιοπρεπούς ήττας. Γιατί κι η ήττα, όταν τη δεις μες στο όνειρο, μοιάζει λιγότερο απειλητική.

«Μην τον ξυπνάτε, θα λαχταρήσει όταν γυρίσει στη γη», ψιθυρίζει το τραγούδι. Και πράγματι, άλλοι ονειρεύονται φωτεινές αγκαλιές, άλλοι παλεύουν με ανέμους που τους κρατούν καρφωμένους στο έδαφος. Όλοι, ωστόσο, έχουν την ψευδαίσθηση πως στο όνειρο μπορούν να ζήσουν αλλιώς, μια ψευδαίσθηση που η μέρα βιάζεται να διαψεύσει, προσφέροντας μας πίσω τον γνώριμο καφέ, το ξυπνητήρι και την αμετάπειστη ρουτίνα.

Το πιο σπαρακτικό δεν είναι το ίδιο το όνειρο. Είναι εκείνο το ελάχιστο κενό χρόνου, το δέκατο του δευτερολέπτου που πιστεύεις πως μπορείς να κρατήσεις το όνειρο μαζί σου. Η θέρμη και η δροσιά της «Μαλένας» σε τυλίγουν κι εσύ σχεδόν πείθεσαι πως αυτή η αγκαλιά θα συνεχιστεί κι όταν ξυπνήσεις.

Ώσπου, φυσικά, ανοίγεις τα μάτια. Και τότε καταλαβαίνεις ότι η ειρωνεία της ζωής είναι απλή: τα πιο μεγάλα θαύματα τα ζούμε με τα μάτια κλειστά. Με τα μάτια ανοιχτά, το μόνο που μας μένει είναι να τα θυμόμαστε και να βλαστημάμε το ξυπνητήρι που πάντα ξέρει πότε να χτυπήσει...