Μαρώ, είναι πια χθες...

Ο Αύγουστος πάντα ξέρει να ξεγελά.

Σου υπόσχεται αιωνιότητα με μια δύση, κι ύστερα την παίρνει πίσω με το πρώτο ξημέρωμα.
Σου χαρίζει φως που μοιάζει να καθαρίζει το μυαλό, μα μόλις κλείσεις τα μάτια, ξαναγυρνάς στα ίδια: στις εκκρεμότητες, στις σιωπές, στα απωθημένα.
Δεκαοχτώ Αυγούστου πάλι.
Τα χρόνια αλλάζουν, οι πληγές μένουν, απλώς τις μεταφέρεις από σελίδα σε σελίδα, όπως μεταφέρονται τα ίδια προβλήματα στις ειδήσεις: οικονομία, ακρίβεια, φωτιές.
Σαν να επαναλαμβάνεται μια ταινία που όλοι την έχουμε ξαναδεί, μα κανείς δεν σηκώνεται να φύγει.
Ξεφύλλισα Σεφέρη: «Φοβούμαι μήπως συνηθίσω έτσι πάντα από μακριά να σ’ αγαπώ».
Έτσι κι εμείς, Μαρώ: μάθαμε να αγαπάμε εξ αποστάσεως.
Τον τόπο, τον διπλανό, ακόμη και τον εαυτό μας.
Από μακριά όλα φαίνονται ποιητικά, από κοντά μυρίζουν σκουπίδια που δεν μαζεύτηκαν.
Ο Λειβαδίτης γράφει: «Ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν οι άνθρωποι».
Πιο δύσκολος κι από τον δρόμο που ανοίγει μετά από μια θεομηνία.
Κι όμως, πάντα βρίσκουμε κουράγιο να τον διαβούμε, έστω και κουτσαίνοντας.
Το ραδιόφωνο ψιθυρίζει λέξεις που καίνε: «Τα αγάλματα της επιθυμίας θρυμματίζονται κάθε στιγμή που κοντά σου δεν».
Σκέφτομαι πως στη χώρα μας τα αγάλματα θρυμματίζονται εύκολα, πιο δύσκολα αναστηλώνονται.
Μα έτσι δεν συμβαίνει και με τις σχέσεις; Ό,τι χαλάσει , δύσκολα φτιάχνεται.
Η αγάπη ποτέ δεν υπήρξε ισότιμη, όπως και η καθημερινότητά μας.
Άλλος κουβαλά το βάρος, άλλος το σχόλιο, κι όλοι μαζί το παράπονο.
Κι όμως, συνεχίζουμε.
Ίσως γιατί, αν δεν πολεμάς κόντρα στις ροές, σε παρασύρουν.
Ξημέρωσε.
Ο χρόνος εξακολουθεί να κάνει πείσματα κι εμείς προσποιούμαστε πως τον δαμάζουμε.
Μαρώ, τελικά, δεν είναι απλώς αργά.
Είναι πια χθες.

«Καληνύχτα, αγάπη, έλα στον ύπνο μου.
Ποτέ δεν έρχεσαι στον ύπνο μου. Σε συλλογίζομαι τόσο πολύ τη μέρα.»

«Η Μαρώ στην παραλία της Ασίνης, Αύγουστος του 1938»