Όταν λέγαμε παραμύθια, δεν ξέραμε πως μιλούσαμε για τη ζωή μας. Πιστεύαμε πως χτίζαμε κόσμους ασφαλείς, μακρινούς από εμάς. Δεν υποψιαζόμασταν πως ο λύκος ήταν ο φόβος μας, ο ήρωας η ανασφάλειά μας, η μάγισσα ο καθρέφτης της μοναξιάς. Μεγαλώσαμε. Τα παραμύθια σώπασαν και τη θέση τους πήρε η μνήμη, όχι η γλυκιά, εξιδανικευμένη μνήμη, αλλά αυτή που πονάει. Εκείνη που ξυπνά με τις μυρωδιές, με το φως ενός παλιού απογεύματος ή με τη φωνή ενός φίλου που θυμήθηκε κάτι που είχες ξεχάσει πως κουβαλάς ακόμα. Παλιά γελούσαμε με τους μεγάλους που αναμασούσαν ιστορίες. Τώρα μοιάζουμε με αυτούς. Λέμε ξανά και ξανά τις ίδιες λέξεις, σαν να θέλουμε να διορθώσουμε το παρελθόν. Δεν γίνεται. Το παρελθόν είναι ο μόνος τόπος που δεν μας επιτρέπει επιστροφή, μόνο επίσκεψη. Κάποιος θυμήθηκε έναν νεροπόλεμο στα Εξάρχεια. Ένα μεθύσι ξένοιαστο, παιδικό . Γελάσαμε. Μα μέσα στο γέλιο υπήρχε σιωπή. Ήταν ωραία χρόνια; Δεν ξέρουμε. Ήταν χρόνια που δεν γνωρίζαμε ακόμη το βάρος της συνείδησης. Η άγνοια τότε δεν ήταν μειονέκτημα, ήταν καταφύγιο. Τώρα ξέρουμε. Πως δεν υπάρχει μόνιμη νίκη, ούτε βέβαιη ήττα. Πως κάθε σχέση έχει μέσα της έναν σπόρο αποχωρισμού. Πως κάθε άνθρωπος είναι ένα παλίμψηστο προσπαθειών και παραλείψεων. Και πως, τελικά, δεν ωριμάζουμε, απογυμνωνόμαστε. Τα παραμύθια δεν ήταν ψέματα. Εμείς ήμασταν απροετοίμαστοι για την αλήθεια τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου