Στον αμείλικτο χρόνο που δεν αναμένει

Κάθε έλευση του χρόνου είναι μια σιωπηλή επιστροφή, δίχως τον απόηχο χειροκροτημάτων. Οχυρώνομαι εντός μου, ακόμη και όταν βρίσκομαι εκτός των τειχών. Όχι για να διαφύγω, μα για να μη διασκορπιστώ στα ασήμαντα. Με την ωρίμανση, αποκτάς την τέχνη της απόστασης από την κεντρική σκηνή, από τα φώτα που εκτυφλώνουν όσους αδυνατούν να παραγάγουν το δικό τους φως. Αναπνέεις λίγο παραδίπλα, εκεί όπου ο χρόνος δεν υψώνει τη φωνή του, αλλά εμμένει, σιωπηλός και επίμονος.

Το 2026 προσεγγίζει αθόρυβα, σαν φάντασμα. Η χρονιά που παρέρχεται δεν προσφέρει απολογίες, και η επερχόμενη δεν δίνει εξηγήσεις. Απαιτεί απλώς να αναμετρηθείς με τα μέτρα σου. Όχι για την ευτυχία – αυτή σπανίως αντέχει στη διάβρωση του χρόνου. Για τη ζωή μιλάμε. Ολόκληρη. Με τα ρήγματα, με τις καθυστερήσεις, με τις στιγμές που σε αιφνιδιάζουν. Οι πραγματικά ευτυχισμένοι δεν έχουν ιστορίες. Ποτέ δεν στάθηκαν να καταμετρήσουν δευτερόλεπτα, δεν έμειναν με κομμένη την ανάσα να αναρωτιούνται αν θα υπάρξει συνέχεια. Περπάτησαν ευθεία και χάθηκαν, απλώς πέφτοντας σε μια τρύπα.

Εμείς, οι φύσει δύσπιστοι, προθερμαίνουμε τη ψυχή. Τα κείμενα τα «πριν» και τα «μετά» δεν συνιστούν απολογισμούς, αλλά ασκήσεις αντοχής. Για να μη μας πιάσει κράμπα στην εκκίνηση της διαδρομής.

Οι λέξεις μένουν. Όχι από πίστη, αλλά από ανάγκη. Μένουν όταν οι άνθρωποι φεύγουν, όταν οι χρονιές αλλάζουν θέση στο ημερολόγιο, όταν τα όνειρα επαναλαμβάνονται με άλλη θερμοκρασία. Με τις λέξεις κρατάμε ζεστό ένα κάλεσμα, μήπως και ακουμπήσουμε κάποια κρυμμένη φλέβα ευαισθησίας, στον μικρό μας κόσμο που προσποιείται τον αδιάφορο.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη σιωπή και στο γράψιμο, μένει ανοιχτή μια επιστολή. Εκείνη του Μαγιακόφσκι προς τη Λίλι Μπρικ. Όχι για να σταλεί ξανά, αλλά για να θυμίζει ότι οι λέξεις χρειάζονται χρόνο πριν ακουστούν. Ότι κάποτε, τα γράμματα ήταν οι μόνες γιορτές που είχε ένας άνθρωπος για να αντέξει.

Ο χρόνος μεταβάλλεται δίχως τελετές. Παρασύρει όσους αμέλησαν πού πατούν και αφήνει πίσω όσους έμαθαν να υπολογίζουν την ανάσα τους. Δεν μας οφείλει τίποτα. Μας προσφέρει απλώς έναν ακόμη κύκλο για να ζήσουμε. Όχι ευτυχισμένοι, αλλά παρόντες.
Κι αν στο τέλος καταλήξουμε να μοιάζουμε με σύννεφο, ας μείνουμε όρθιοι και αθόρυβοι.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 

Δείτε λιγότερα