Μέχρι να ξυπνήσουν τα παραμύθια

Δεν αγάπησα τα Χριστούγεννα όπως τα φωτίζουν οι βιτρίνες. Τα γνώρισα μέσα από βιβλία, εκεί όπου το παραμύθι δεν είναι ψέμα αλλά άμυνα. Στις μικρές ηλικίες δεν σε κοροϊδεύει, σε κρατά όρθιο. Σου μαθαίνει πώς αντέχεται η συνέχεια.

Μεγαλώσαμε. Άλλοι με σχέδιο, άλλοι από αδράνεια. Και κινηθήκαμε προς μια ιδέα ελευθερίας όχι από ρομαντισμό, αλλά από εσωτερική πίεση. Ήταν μονόδρομος. Ο άνεμος φυσούσε από μέσα. Να βγεις από το παζάρι χωρίς να πουληθείς. Να μη γίνεις κρίκος στην αλυσίδα των ήρεμων, εκπολιτισμένων δίποδων που έμαθαν να υπακούν χωρίς θόρυβο.

Το άκουσα μια νύχτα στο ραδιόφωνο και μου έμεινε. Όταν ξυπνήσουν τα παραμύθια, ο κόσμος θα γίνει πιο σκληρός. Θα ζητήσουν πίσω τον χρόνο που τους αφαιρέσαμε. Όλα τα πρόσωπα που φυλακίσαμε σε μία μόνο ιστορία. Κι εμείς φυλακισμένοι, λιγότερο σε όσα μας επέβαλαν, περισσότερο σε όσα ανεχτήκαμε.

Οι οθόνες καθάρισαν, η ζωή θόλωσε. Υπερανάλυση στα πράγματα, ελάχιστη αντοχή στους ανθρώπους. Αυτές τις μέρες περισσεύουν οι ευχές. Κι όμως δεν ζητήσαμε θαύματα. Μια ανθρώπινη ζωή, ζητήσαμε, λίγη ειρήνη, λίγη ελευθερία. Τα δύσκολα τα έλυσαν όσοι έσκυψαν στη δουλειά τους. Τα απλά τα ανέλαβαν άλλοι, εργολαβικά, κάνοντας κύκλους γύρω από τον εαυτό τους. Το αποτέλεσμα γνωστό. Μια τρύπα στο νερό.

Στο τέλος του χρόνου δεν απομένει παρά να πιέσουμε την ελπίδα μέχρι τα όριά της. Όχι από αισιοδοξία, αλλά από ένστικτο επιβίωσης. Αν σταματήσεις να κυνηγάς τον ήλιο, χάθηκες. Κι εμείς, όσοι ακόμα σκαλίζουμε καράβια και χελιδόνια στον πηλό, θα συνεχίσουμε, όχι επειδή θα αλλάξει ο κόσμος, αλλά γιατί αν σταματήσουμε, θα έχει ήδη χαθεί. Όχι γιατί θα νικήσουμε. Αλλά γιατί δεν μάθαμε αλλιώς. 

Δείτε λιγότερα