Η Ανάσα του Χρόνου: Στο Μεταίχμιο

Χριστούγεννα ξανά. Η οικεία ετήσια επανάληψη του κύκλου. Οι τελευταίες αμμοβολές ενός χρόνου που αποχωρεί, αφήνοντας πίσω του ένα αόρατο βάρος, μια σιωπηλή κληρονομιά στιγμών που κουβαλήσαμε, συνειδητά ή ασυνείδητα. Τα χρόνια δεν χάνονται, ούτε απομακρύνονται άσκοπα, γίνονται το αθέατο ίζημα της εμπειρίας μας.

Η πρόκληση του Δεκέμβρη δεν είναι ο απολογισμός, αλλά η θέαση της πραγματικότητας. Ανοίγουμε το συρτάρι του βίου μας γνωρίζοντας πως θα βρούμε απώλειες. Μαζί τους όμως, ανακαλύπτουμε και μικρά κέρδη, αντοχές που χτίσαμε εν αγνοία μας.

Κάθε αρχή μοιάζει με αφετηρία. Το ίδιο σημείο, μα εμείς έχουμε αλλάξει. Οι βαλίτσες μας μπορεί να περιέχουν τον αέρα των ονείρων, αλλά αυτός ο αέρας είναι πλέον οξυγόνο για το επόμενο βήμα. Δεν γιορτάζουμε τον άνθρακα της αποτυχίας, αλλά τη σπίθα που έμεινε ζωντανή. Ο νέος χρόνος δεν υπόσχεται αυτόματη λύτρωση, αλλά μας δίνει απλόχερα τον χρόνο να προσπαθήσουμε ξανά.

Κοιτάζω το μέσα και το έξω. Τα μπαλκόνια αναβοσβήνουν, υπενθυμίζοντας τη ζωή που επιμένει. Οι φίλοι αλλάζουν θέση στο τραπέζι της ύπαρξης. Η απουσία είναι κομμάτι του ταξιδιού. Οι άδειες καρέκλες θυμίζουν απώλεια, αλλά οι γεμάτες γιορτάζουν τη συνέχεια. Ο χρόνος αφαιρεί ανελέητα, μα εμείς, πεισματικά, προσθέτουμε νόημα.

Προσπάθησα χρόνια να τον κλέψω. Να κρατήσω κάτι δικό του. Μια μυρωδιά παιδική, μια αχτίδα που θάμπωσε μα άφησε το φως της, ένα ποτήρι παλιό κονιάκ, τη διαχρονική μελωδία του Χατζιδάκι. Και εκείνο το άγγιγμα που κρατώ ακόμη στο δεξί μου χέρι, σαν την ύστατη απόδειξη ότι υπήρξα, και ότι ακόμα υπάρχω.

Με ρεαλισμό, λοιπόν, ξεκινάμε πάλι. Ο χρόνος μπροστά μας, ένας καμβάς που περιμένει τα δικά μας χρώματα. Η ησυχία δεν πνίγει, αλλά προσφέρει χώρο για σκέψη. Ο κόσμος γύρω μπορεί να είναι κουρασμένος, η ψευδολογία διάφανη. Αλλά η δική μας αλήθεια είναι η αντίσταση στην παραίτηση.

Μαζεύω τα κατεστραμμένα σκηνικά του χθες, όχι για να τα στήσω σε καμένη γη, αλλά για να τα ανακυκλώσω σε κάτι νέο. Έχω ανάγκη από αυτή τη σπίθα της ανθρώπινης αντοχής για να αντέξω. Ένα ρεαλιστικό όραμα. Ίσως μια αναγκαία αυταπάτη. Αλλά είναι η μόνη που μας κρατά όρθιους, μέχρι τον επόμενο Δεκέμβρ