Η βροχή που δεν έρχεται

Ξεκινώ από την αρχή, όπως πάντα. Σαν να πρέπει κάθε μέρα να ξαναχτίζω τον κόσμο για να μπορέσω να σταθώ μέσα του. Το κοντέρ μηδενίζει, όχι από γενναιοδωρία, αλλά από εκείνη τη σιωπηλή ειρωνεία του χρόνου που θυμίζει πως όσα πέρασαν δεν ξοφλούν. Απλώς μετακινούνται λίγο πιο πέρα, περιμένοντας την επόμενη στιγμή αδυναμίας.

Οι λέξεις μένουν. Κι ας φεύγουν οι άνθρωποι με την ευκολία μιας πρόχειρης υπόσχεσης. Οι λέξεις είναι η μοναδική μας επιμονή. Μαρτυρίες όσων δεν τολμήσαμε να πούμε μεγαλόφωνα.

Κάποτε πίστευα ότι μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Τώρα βλέπω πως υπάρχουν λέξεις που ισούνται με χίλιες εικόνες. Όπως εκείνες οι δεκατρείς του Σπύρου Σίγμα, που δεν τις διαβάζεις, τις ακούς. Σαν μια μυστική εξομολόγηση σε σκοτεινό δωμάτιο:
Περιμένω τη βροχή
να ξεπλύνει
τις αμφιβολίες μου για σένα
όχι ψιχάλες
καταιγίδα
Κι όσο τις σκέφτομαι, τόσο καταλαβαίνω πως η δική μου βροχή αργεί. Οι αμφιβολίες δεν ξεπλένονται εύκολα. Συσσωρεύονται σαν σκόνη στα ράφια της σκέψης. Μια μουδιασμένη παραδοχή πως δεν γράφω αυτά που θέλω. Αφήνω μια ελάχιστη αλήθεια να περάσει προς τα έξω, για να λειτουργήσει ως άλλοθι όλων όσων θάβω επιμελώς. Μια τεχνητή εξομολόγηση, ακριβώς όση χρειάζεται για να μην ανοίξει το πραγματικό ρήγμα.

Ο εγωισμός μου στέκει απέναντι σαν φύλακας. Παλιός, κουρασμένος, μα πεισματάρης. Μη μιλήσεις πολύ. Μη δώσεις χώρο. Μην αφήσεις κανέναν να σε δει όπως είσαι. Γι’ αυτό γεννιέται ο αυτοσαρκασμός. Σαν πέτρινο χαμόγελο που προλαβαίνει την κρίση των άλλων. Αναλαμβάνω τη μεγάλη ευθύνη, μόνο και μόνο για να γλιτώσω τη μικρή.

Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που μια τυχαία λέξη ανοίγει το παράθυρο. Φέρνει λίγο αέρα, λίγο φως, μια υπόσχεση ελευθερίας. Στιγμές που θυμίζουν πως μέσα μας υπάρχει ακόμη κάτι άγριο κι αληθινό, που επιμένει να μην υπογράφει συμβιβασμούς.
Ίσως τελικά δεν περιμένω τη βροχή. Ίσως περιμένω να αντέξω την καταιγίδα.

Η φωτογραφία είναι του Αλέξανδρου Μελίδη 

Δείτε λιγότερα