Η εποχή με ημερομηνία λήξης

Παραμονές Χριστουγέννων 2025.
Στο γραφείο μου υπάρχει ακόμη ένα κινητό του 2022. Ένα Galaxy S22. Τότε θεωρούνταν αιχμή. Σήμερα μοιάζει ήδη με αντικείμενο μεταβατικό. Δεν χάλασε. Δεν κουράστηκε. Απλώς δεν χωρά πια στην εποχή. Η φθορά δεν είναι τεχνική, είναι πολιτική.

Κάποτε είχα την πολυτέλεια της υπερβολής. Έγραφα τα αδιανόητα, σαν να μπορούσε η γλώσσα να λειτουργήσει προληπτικά. Να αποτρέψει τα προβλέψιμα. Δεν λειτούργησε. Δεν ήρθαν οι καταστροφές. Ήρθαν οι κανονικότητες. Και αποδείχθηκαν πιο σκληρές. Χείρου χειρότερα, χωρίς καν την παρηγοριά της έκπληξης.

Με τρομάζει η ταχύτητα με την οποία χάνεται η ύλη. Όχι επειδή φθείρεται, αλλά επειδή δεν αγαπιέται. Με τρομάζουν τα φτηνά πράγματα. Όχι για την τιμή τους, αλλά για τη μοίρα τους. Κινητά που γεννιούνται παλιά. Ρούχα που δεν προλαβαίνουν να αποκτήσουν σώμα. Αυτοκίνητα που γερνούν πριν δεθούν με τον άνθρωπο που τα αγόρασε. Με τρομάζουν οι εργατοώρες που θυσιάζονται για αντικείμενα μιας χρήσης. Οι συσκευασίες που κοστίζουν περισσότερο από το περιεχόμενο. Μια οικονομία χτισμένη πάνω στην προσωρινότητα και μετά μια κοινωνία που απορεί γιατί τίποτα δεν κρατά.

Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος μας δεν θα αφήσει ίχνη. Ότι σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχουν σημεία αναφοράς για να τον θυμίζουν. Κάθε εποχή άφηνε αντικείμενα για να αφηγούνται την ιστορία της. Η δική μας δεν αφηγείται. Διαγράφει. Δεν φθείρει. Πετά.

Η σκαλιστή κασέλα του παππού υπάρχει ακόμη. Ο κομός της γιαγιάς αντέχει. Το σίδερο με τα κάρβουνα στέκει σαν μάρτυρας. Τα σημερινά αντικείμενα δεν θα σταθούν. Κουβαλούν πάνω τους ημερομηνία λήξης. Όχι επειδή χαλάνε, αλλά επειδή έτσι σχεδιάστηκαν.

Παραμονές Χριστουγέννων 2025.
Τα φώτα αναβοσβήνουν, οι ευχές επαναλαμβάνονται, οι βιτρίνες υπόσχονται «καινούργια αρχή». Κι εγώ σκέφτομαι ότι σε αυτή τη γιορτή της γέννησης, όλο και λιγότερα πράγματα προλαβαίνουν να ζήσουν.
Και είναι λίγες οι μέρες τους. 

Δείτε λιγότερα