Όσα δεν Φωτίζονται την Παραμονή

Υπάρχουν πράγματα που δεν γκρεμίζονται με πάταγο. Φθείρονται στη σιωπή, σαν τα παλιά οικοδομήματα που παραδίδονται στην υγρασία. Η εμπιστοσύνη, το «μαζί», η κοινή μας γλώσσα, όλα υποχώρησαν μπροστά στη στυγνή βεβαιότητα πως ο άλλος δεν είναι πια συνοδοιπόρος, αλλά εμπόδιο. Μέσα σε αυτή την αργόσυρτη διάβρωση, χάθηκε ανεπαισθήτως και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όχι ως θεωρία, στα λόγια παραμένει άτρωτη, αλλά ως η καθημερινή χειρονομία που μας ορίζει.

Γι’ αυτό και οι ευχές ακούγονται κούφιες. Όσο πιο γενικές, τόσο πιο ακίνδυνες. Υπόσχονται καλύτερα χρόνια χωρίς να αγγίζουν τη ζωή. Όταν το όραμα αποσπάται από τον άνθρωπο, γίνεται διακόσμηση. Ίσως η μόνη έντιμη αρχή να είναι η επιστροφή στον εαυτό μας. Όχι ως φυγή, αλλά ως ευθύνη. Να ορίσουμε τι δεν ανεχόμαστε πια. Να πούμε την αλήθεια μας χωρίς προστασία.

Σε αυτή τη διαδρομή δεν αναζητούμε τον εξαγνισμό. Αναζητούμε την άρνηση στον εθισμό. Γιατί οι κοινωνίες δεν καταρρέουν από τις μεγάλες κρίσεις, αλλά από τη μικρή, καθημερινή παραίτηση. Από την ανοχή στην αδικία και την εξοικείωση με την απανθρωπιά που βαφτίστηκε «κανονικότητα». Εκεί ακριβώς, στο μεταίχμιο της ανοχής, μετριέται το ανάστημα του πολίτη.

Τα Χριστούγεννα, βέβαια, επιμένουν να επιβιώνουν στις σελίδες των βιβλίων. Εκεί η νύχτα είναι πάντα «άγια» και το φως νικά το σκοτάδι με συνοπτικές διαδικασίες. Ένας μύθος αναγκαίος, για να αντέχεται η πραγματικότητα.

Όμως, η μαγεία τραυλίζει όταν οι πρωταγωνιστές είναι παιδιά. Παιδιά που διδάχθηκαν να αντέχουν πριν προλάβουν να μάθουν να ελπίζουν. Πώς να τους διαβάσεις παραμύθια, όταν στα μάτια τους καθρεφτίζεται ήδη η γνώση πως ο κόσμος είναι ένας τόπος ανισότητας; Πώς να τους μιλήσεις για το άστρο της Βηθλεέμ, όταν το σκοτάδι γύρω τους δεν είναι σκηνοθεσία, αλλά βίωμα;

Παραμονή Χριστουγέννων. Όχι ως γιορτή, αλλά ως μέτρο. Αν κάτι απομένει να σωθεί, δεν θα σωθεί από λαμπιόνια και ευχές. Θα σωθεί μόνο από την προσωπική απόφαση να μη χαθεί κι άλλο. Να μη συνηθίσουμε την απώλεια. Να μη συνηθίσουμε την απανθρωπιά.

Για τα φετινά Χριστούγεννα: Σας εύχομαι να χαλάσετε τη «βιτρίνα» για να σώσετε το περιεχόμενο.

Να βρείτε τη δύναμη να πείτε τα «όχι» που ελευθερώνουν και να αναζητήσετε τη ζεστασιά όχι στα «Χρόνια Πολλά», αλλά στα «Είμαι εδώ». Εύχομαι το φως των γιορτών να μην πέσει απλώς πάνω σας, αλλά να αναβλύσει από μέσα σας, ως η μόνη απάντηση σε όσα μας σκοτεινιάζουν.
Καλά Χριστούγεννα. 

Δείτε λιγότερα