Μέρες που μας προσπερνούν

Όλο και κάτι αφήνουμε για αύριο. Έχουμε γίνει ειδικοί στο να πείθουμε τον εαυτό μας πως υπάρχει πάντα χρόνος. Πως υπάρχει ακόμη μια γωνία, ακόμη μια ευκαιρία, ακόμη μια στιγμή που θα μας συμπονέσει. Αλλά η ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Κάνει πως μας περιμένει και μετά φεύγει τρέχοντας. Μας αφήνει εκεί, με τη δικαιολογία στο στόμα και το κινητό στο χέρι. Χριστούγεννα χωρίς ίχνος χειμώνα. Μόνο μια υγρασία που σε τυλίγει σαν τύψη. Κι ένα παρελθόν που επιμένει να μας δανείζει κουράγιο με τους παλιούς του ήχους.

Ο έρωτας, από την άλλη, έχει τη δική του σκληρότητα. Δεν κάνει φασαρία. Δεν προειδοποιεί. Απλώς περνάει μπροστά σου και, αν αργήσεις μισό βήμα, μένει μόνο η σκιά του. Κάποτε νομίζαμε πως οι μεγάλοι έρωτες θέλουν μάχες. Τελικά θέλουν κάτι πιο δύσκολο. Θέλουν να είσαι εκεί στην ώρα σου. Να μην χάνεις την ευθεία που σε αφορά επειδή χαζεύεις το ασήμαντο. Αν περνούσες απόψε από τον δρόμο μου, θα σου έλεγα ότι θα μπορούσα να γίνω όσα ζήτησες. Αλλά δεν τα έκανα ούτε τότε ούτε τώρα. Η αλήθεια είναι απλή. Άργησα. Κι όταν αργείς μια φορά, αργείς για πάντα.

Η μεσαία ηλικία είναι το πιο παράξενο μέρος που θα κατοικήσουμε. Δεν είναι ούτε αρχή ούτε τέλος. Είναι η μέση που σε σφίγγει. Ξέρεις αρκετά για να φοβάσαι και γνωρίζεις λίγα για να μην ηρεμείς. Λες μισές κουβέντες επειδή φοβάσαι τις ολόκληρες. Τάχα κρατάς ισορροπίες, ενώ στην πραγματικότητα φοβάσαι να πέσεις. Κι εκεί, χάνεται ό,τι έχει αξία. Η τόλμη. Η στιγμή. Δεν είσαι νέος, δεν είσαι γέρος, είσαι «να το δούμε», «να το συζητήσουμε», «μην τα παίρνεις όλα τόσο σοβαρά». Σαν επιτροπή που συνεδριάζει μέσα σου για οτιδήποτε. Και φυσικά καταλήγει σε τίποτα.

Τελικά, μένει μόνο μια σκληρή διαπίστωση. Δεν χάσαμε τον χρόνο. Χάσαμε τις αποφάσεις. Ό,τι δεν προλάβαμε να ζήσουμε, δεν θα το ζήσουμε. Και η ζωή συνεχίζει. Χωρίς εμάς ή με εμάς. Δεν την αφορά.

Η φωτογραφία είναι της Σοφίας Μιχαλά 

Δείτε λιγότερα