Μια υπενθύμιση

Καμιά φορά χρειάζεται να σταματήσεις για μια στιγμή, απλώς για να ακούσεις τι σου λέει η ίδια σου η ζωή. Όχι τα παράπονα. Όχι τους φόβους. Αυτά τα ξέρεις απ’ έξω. Αλλά εκείνον τον στίχο του τραγουδιού που γράφτηκε και για σένα. «Ψάξε στ’ όνειρό σου, μήπως έχεις πια ξεχάσει, αυτό που απέναντι μπορεί να σε περάσει…» Τον άκουσες κάποτε, τον θυμάσαι, μα ποτέ δεν τον πήρες στα σοβαρά. Κι όμως, εκεί κρύβεται ό,τι αποφεύγεις.

Μην δραματοποιείς άλλο. Είναι εύκολο να δίνεις όγκο στα μικρά και σκιά στις μέρες σου. Πιο δύσκολο να παραδεχτείς ότι η μισή ταλαιπωρία είναι δικό σου κατασκεύασμα. Οι φόβοι που σε βασανίζουν δεν είναι εξωτικοί επισκέπτες. Είναι οι ίδιες σκέψεις που τρέφεις καθημερινά.

Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, έβαψες τη ζωή σου πιο σκοτεινή απ’ όσο είναι. Η μέρα δεν χειροτέρεψε. Εσύ την σκίασες. Ένα μόλις χιλιοστό να μετακινηθεί ο νους, κι αμέσως ανοίγει χαραμάδα φωτός. Όχι επειδή λύθηκαν όλα, αλλά επειδή άλλαξε η ματιά.

Θυμήσου πώς προχωρήσαμε μέσα στις μπόρες. Με δύο αλήθειες που δεν χρειάζονταν στολίδια. Ότι τίποτα δεν κρατά για πάντα. Και ότι πάντα, την τελευταία στιγμή, εμφανίζεται κάτι μικρό να σε σπρώξει απέναντι.

Βγες στο ανατολικό παράθυρο. Άφησε το βλέμμα να πέσει χωρίς φόβο. Από εκεί ψηλά τα πράγματα κινούνται σε μια αρμονία που δεν φαίνεται από το χώμα. Χορεύουν. Στο δικό σου ρυθμό, όσο κι αν το αρνήθηκες.

Και τότε, πες το καθαρά. Για σένα πρώτα.
«Ψάξε στ’ όνειρό σου, μήπως έχεις πια ξεχάσει, αυτό που απέναντι μπορεί να σε περάσει…»

Ό,τι ξεθώριασε, άστο να φύγει.
Δώσε στη ζωή σου μια καλύτερη ζωή. Θα στην επιστρέψει. 

Δείτε λιγότερα