Η Ψηφιακή Μοναξιά των Γιορτών

Επτά χρόνια μετά, η υποψία έγινε ετυμηγορία. Τότε αναρωτιόμασταν αν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο καθρέφτης μας, σήμερα γνωρίζουμε πως είναι το σφαγείο της αυθεντικότητας. Αυτές τις μέρες των γιορτών, η εικόνα που πασχίζουμε να φιλοτεχνήσουμε δεν είναι παρά μια κραυγή αγωνίας «Κοιτάξτε με, υπάρχω επειδή φαίνομαι».

Αυτοί είμαστε!!! Μια κοινωνία που αν δεν «αιχμαλωτίσει» τη στιγμή σε ένα pixel, νιώθει πως η στιγμή δεν συνέβη ποτέ.
Κάντε τον λογαριασμό της εποχής, προσθέστε τόνους ψηφιακού θορύβου και αφαιρέστε κάθε ίχνος σιωπής. Η ανωριμότητα του παρελθόντος δεν θεραπεύτηκε, απλώς εκσυγχρονίστηκε.

Καταντήσαμε να εκθέτουμε την ιερότητα της μάνας ή την αθωότητα του παιδιού μας στο παζάρι των likes, λες και η αγάπη χρειάζεται δημόσια επικύρωση για να αποκτήσει αξία. Είναι η απόλυτη κατάντια: να μετατρέπουμε το συναίσθημα σε τηλεγράφημα προς αγνώστους.

Κάποτε, το χαρτί και ο μελάνι επέβαλε μια ευλογημένη φειδώ. Κάθε λέξη που τυπωνόταν είχε βάρος, γιατί είχε κόστος. Σήμερα, η «τζάμπα» ψηφιακή φλυαρία μας έχει αδειάσει το κεφάλι. Η ευκολία έγινε η κερκόπορτα της ανοησίας μας. Μιλάμε ακατάπαυστα για να μη χρειαστεί να σκεφτούμε. Ποστάρουμε με μανία για να μην ακούσουμε την ηχώ της μοναξιάς μας.

Δεν φταίει η τεχνολογία, αυτή είναι απλώς ο προβολέας που φωτίζει τα ερείπιά μας. Φταίει η χρήση που μας μετέτρεψε από ανθρώπους με «ίσκιο και δροσιά» σε φιγούρες μιας χρήσεως. Όπως έλεγε και εκείνη η μοναχική φωνή στο ραδιόφωνο, όταν οι ώρες βαραίνουν:
«Ποιος αντέχει πια το βάρος μιας αληθινής σχέσης; Όλα λύνονται με ένα PIN. Μια εικονική πραγματικότητα που μας απαλλάσσει από τον κόπο της επαφής, από το ρίσκο του να είσαι παρών με όλη σου την ψυχή».

Ζούμε στην εποχή του αναλώσιμου συναισθήματος. Πλαστικές χαρές που καταναλώνονται σε δευτερόλεπτα, αλλά αφήνουν πίσω τους μια τοξική σκουριά που θα χρειαστεί αιώνες για να λιώσει.

Κανείς δεν στερεί το δικαίωμα της γνώμης. Αλλά η γνώμη που γεννιέται από την υστερία της στιγμής, από τη βιασύνη να προλάβουμε τον αλγόριθμο, δεν είναι γνώμη, είναι αυτοτραυματισμός. Είναι ένας βιασμός της σκέψης μας, όπου στο τέλος, αν κοιτάξουμε τον καθρέφτη, δεν θα αναγνωρίζουμε ούτε το πρόσωπο, ούτε την υπογραφή μας.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, στην τελευταία σελίδα που μένει πάντα λευκή για τον καθένα μας, η αλήθεια μας δεν θα κριθεί από το πόσοι μας είδαν, αλλά από το αν αντέξαμε να είμαστε άνθρωποι, ακόμα και όταν δεν μας κοιτούσε κανείς. 

Δείτε λιγότερα