Το πάθος που μας λείπει

 

Ψάχνω κάτι να με ταρακουνήσει. Όχι να γράψω, αυτό το κάνω από συνήθεια, αλλά να δω αν υπάρχει ακόμη μέσα μου εκείνη η παλιά σπίθα που δεν εξαγοράστηκε. Τα κείμενα που σας αφήνω κάθε μέρα, σαν μικρές δόσεις θυμού ή μελαγχολίας, δεν αρκούν. Θέλουν μια πράξη από δίπλα. Ένα γρέζι στην καθημερινότητα. Μια μικρή προδοσία της ησυχίας μας. Μια υπενθύμιση ότι δεν έγινα ακόμη διακοσμητικός στον ίδιο μου τον βίο.

Όλα αυτά είναι δεμένα μεταξύ τους. Χωρίς μια εσωτερική ανάφλεξη, η γραφή καταντάει ταπετσαρία. Γι’ αυτό ψάχνω ένα πάθος που θα λειτουργήσει σαν σπίρτο. Κι έπειτα, με τη σειρά μου, να προτείνω όχι την αλήθεια αλλά ένα ψέμα που θα αξίζει περισσότερο από την πραγματικότητα που ζούμε. Δεν θα σας πουλήσω παρηγοριά. Απλώς δεν θέλω πλέον να στάζει ήττα από τις λέξεις.

Η μελαγχολία δεν περιμένει τραγωδίες. Γεννιέται πιο πριν, εκεί που αρχίζουμε να φοβόμαστε αυτά που δεν συνέβησαν ακόμη αλλά πλησιάζουν. Ζούμε σε γιορτινές μέρες, μα μέσα μας ακουμπά μια δυσάρεστη σιωπή. Σε αυτή τη ρωγμή χωράει ο Πεσσόα να πει το δικό του. Όχι ως καταφύγιο, αλλά ως υπενθύμιση.

Μακάριος, λέει, δεν είναι ο πλήρης αλλά ο λιτός. Αυτός που δεν ζητάει από τη ζωή τίποτα παραπάνω. Αυτός που λειτουργεί σαν γάτα, που βρίσκει ήλιο όταν υπάρχει και ζέστη όταν δεν έχει μείνει τίποτα. Αυτός που παραιτείται από την προσωπικότητα για να σωθεί από το βάρος της. Αυτός που δεν έχει για να μη χάσει. Ο χωρικός. Ο αναγνώστης μυθιστορημάτων. Ο απόλυτος ασκητής. Οι τρεις που δεν έχουν πού να τους αγγίξει η εποχή.

Οι υπόλοιποι τρέχουμε σε διαδρομές που δεν οδηγούν πουθενά, ζητώντας μια ευτυχία που δεν σχεδιάστηκε για μας. Κι αφού δεν θα τη βρούμε, ας το δεχτούμε με λίγο θάρρος. Ας κρατήσουμε τις φράσεις του Πεσσόα όχι για παρηγοριά αλλά για άμυνα. Για να θυμόμαστε πως, παρά τον θόρυβο, το μόνο που μπορούμε να κατακτήσουμε είναι μια λεπτή λωρίδα φωτός. Ένας ήλιος όταν υπάρχει. Μια ζέστη όταν όλα τα άλλα τελειώνουν.
Κι ίσως εκεί, σε αυτή τη γυμνή στιγμή, να βρίσκεται το πάθος που μας λείπει. Το πάθος που δεν γράφεται. Μόνο ζει.