Η Γεωγραφία της Αναβολής

Τέσσερα χρόνια τώρα το γράφω.
Θέλω να πάω στην Αμερική . Δεν είναι επιθυμία πια, είναι μια μορφή εσωτερικής εξορίας. Όσοι με διαβάζουν, γνωρίζουν πως το ταξίδι αυτό δεν είναι μια τουριστική απόδραση, αλλά μια διεκδίκηση ύπαρξης. Κι όμως, τέσσερα χρόνια τώρα, η αναχώρηση παραμένει μετέωρη. Όχι από δειλία, ούτε από την κόπωση του σώματος, αλλά γιατί ο κόσμος μας έμαθε να ζητάμε άδεια ακόμη και για να ονειρευτούμε.

Το 2026 ανατέλλει δίχως την υπόσχεση της λύτρωσης. Δεν έρχεται να μας ελευθερώσει, έρχεται να επικυρώσει τη μεγάλη αναβολή, να μετατρέψει την αναμονή σε μια νέα, ασφυκτική κανονικότητα. Μας δίδαξαν να προσμένουμε τις «κατάλληλες συνθήκες», τις χρηστές κυβερνήσεις, τις ευοίωνες μέρες, την ίδια ώρα που η ζωή μας φυλλορροεί αθόρυβα.

Θέλω να πάω στην Αμερική.
Να σταθώ στη Νέα Υόρκη, εκεί που η ελευθερία διαφημίζεται με το φως των ουρανοξυστών και τιμολογείται με την απληστία των τετραγωνικών. Να διασχίσω το Μανχάταν, όχι ως περιηγητής, αλλά ως μάρτυρας μιας αυτοκρατορίας που πασχίζει να πείσει τον εαυτό της πως παραμένει ένα ζωντανό όνειρο, ενώ είναι ήδη μια ανάμνηση του μέλλοντος.

Κι ύστερα, να χαθώ στην ενδοχώρα. Καλιφόρνια, Τέξας, Κεντάκι, Λουιζιάνα, Μοντάνα. Να αναζητήσω τον άνθρωπο κάτω από το ρετούς της εικόνας, τη ζωή που σφαδάζει πίσω από τις πολιτικές αποφάσεις, το σώμα που συνθλίβεται κάτω από την ψυχρότητα των αριθμών. Γιατί οι πόλεμοι και οι κρίσεις δεν είναι στατιστικές, είναι το άδειο βλέμμα εκείνων που δεν κατάφεραν ποτέ να ξεκινήσουν.

Αγαπώ την Αμερική με μια αγάπη πικρή και καθαρή. Όχι την Αμερική των στρατηγείων και των αμείλικτων αγορών, αλλά εκείνη που αιμορραγεί σιωπηλά, πληρώνοντας το τίμημα της ισχύος με φτώχεια και φόβο. Η χώρα είναι η πατρίδα των ανθρώπων, το σύστημα είναι ο δεσμοφύλακας της ψυχής τους. Κι αυτό το δράμα είναι οικουμενικό: οι σημαίες αλλάζουν χρώματα, όμως η εξουσία διατηρεί πάντα την ίδια, παγερή μονοτονία.

Το γεγονός πως το ταξίδι αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ακόμη, δεν είναι μια προσωπική ήττα. Είναι ένα πολιτικό σύμπτωμα. Όταν μια κοινωνία εθίζεται στην ακινησία, όταν φοβάται να διασχίσει τα σύνορα - φυσικά και πνευματικά - τότε έχει ήδη υποστεί το τελικό ναυάγιο.

Ο Χιόνης το είχε προβλέψει με τη δωρική του σοφία: δεν χρειάζεσαι τον ωκεανό για να πνιγείς. Αρκεί η θαλπωρή μιας πολυθρόνας, η ναρκωτική ασφάλεια της συνήθειας και η ολέθρια ψευδαίσθηση πως ο χρόνος είναι δικός μας.
Ας μη συνηθίσουμε τη σιωπή. Ας μην αποδεχτούμε την αναμονή ως μοίρα. 

Δείτε λιγότερα