Όταν το φονικό μικραίνει

 Στην Κέρκυρα τα σκαλιά δεν είναι απλώς πέτρα. Είναι παύσεις. Μικρά σταματήματα ανάμεσα σε όσα ξέρουμε και σε όσα κάνουμε πως δεν είδαμε ποτέ.

Το σκέφτηκα διαβάζοντας το «Φονικό στους Κορφούς» του Σωτήρη Τριβιζά. Όχι σαν αστυνομική ιστορία, αλλά σαν περιήγηση. Εξήντα εννέα σκαλιά, τόσα όσα και τα κεφάλαια του βιβλίου. Όχι για να φτάσεις κάπου, αλλά για να σταθείς λίγο σε κάθε ένα.
Ένα πτώμα σε μια βρεγμένη σκαλινάδα αρκεί για να ξεκινήσει η ιστορία. Ψιλή βροχή, πέτρα που γλιστρά, μια πόλη που συνεχίζει χωρίς ιδιαίτερο θόρυβο. Το έγκλημα δεν προκαλεί πανικό. Προκαλεί μια ενοχλητική οικειότητα. Σαν κάτι που, κατά βάθος, όλοι περίμεναν.

Η Κέρκυρα της δεκαετίας του ’70 περνά μπροστά σου χωρίς φίλτρα. Όχι τουριστική, όχι νοσταλγική. Αυλές, αρχοντικά που βαραίνουν από μυστικά, γνώριμοι τύποι, άνθρωποι που θα μπορούσαν να ανήκουν σε οποιαδήποτε οικογενειακή αφήγηση. Ο καλοκάγαθος υπαστυνόμος, το αφεντικό του από την Αθήνα, οι ύποπτοι, η μοιραία γυναίκα. Όχι ως χαρακτήρες, αλλά ως όψεις μιας πόλης που μεγάλωσε απότομα και έμαθε να σωπαίνει κομψά.
Όσο προχωράς, το φονικό μικραίνει. Η πόλη μεγαλώνει. Με τη φιλαρέσκειά της, τις ενοχές της, τη σιωπηλή της συνενοχή. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις πως η λύση δεν είναι το ζητούμενο.
Γιατί σ’ αυτή την πόλη δεν σε τρομάζει ποιος σκότωσε ποιον.
Σε τρομάζει πόσο άνετα στεκόμαστε σε κάθε σκαλί, χωρίς να ρωτάμε τι υπάρχει πιο κάτω.
Ο Σωτήρης Τριβιζάς, στο «Φονικό στους Κορφούς», δεν γράφει απλώς ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Στήνει μια περιήγηση, σχεδόν τελετουργική, στα στενά της Κέρκυρας, εκεί όπου η πέτρα έχει μνήμη και οι σκιές ξέρουν περισσότερα απ’ όσα λένε.
Το έγκλημα λειτουργεί ως αφορμή, όχι ως αυτοσκοπός. Είναι το κλειδί που ανοίγει πόρτες, αυλές, παλιά σπίτια και κυρίως συνειδήσεις. Η αφήγηση κινείται με ρυθμό περιπατητή. Ο αναγνώστης δεν τρέχει να προλάβει την αποκάλυψη, αλλά αφήνεται στη διαδρομή. Στα καντούνια, στις απότομες στροφές, στις αυλές που μυρίζουν υγρασία και παρελθόν, η Κέρκυρα δεν είναι φόντο. Είναι πρωταγωνίστρια. Μια πόλη που παρατηρεί, κρίνει και τελικά συμμετέχει.
Το «Φονικό στους Κορφούς» διαβάζεται σαν χάρτης. Όχι για να βρεις τον ένοχο, αλλά για να χαθείς συνειδητά σε μια πόλη που ξέρει να κρύβει τα μυστικά της πίσω από κλειστά παντζούρια και χαμηλωμένα βλέμματα.

Το διάβασα απνευστί 

Δείτε λιγότερα