Αέρας οι φωνές, σκόνη οι καταγγελίες

Δεν είναι τα κείμενα που επαναλαμβάνονται διαχρονικά. Είναι τα δικά μας χάλια, τα συλλογικά και τα ατομικά, που γυρίζουν γύρω μας σαν χαλασμένος δείκτης ρολογιού, επιμένοντας στην ίδια, άδεια ώρα. Ο τόπος μικραίνει. Συρρικνώνεται, μας τυλίγει ασφυκτικά. Δυο μέτρα γης, άλλο ένα βήμα και το στέρεο έδαφος γίνεται νερό. Δεν προχωράς πια, βυθίζεσαι.

Φαντάζομαι τους αναγνώστες, να σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους. «Σιγά, για νέο μας το λες;». Τίποτα πια δεν μοιάζει ικανό να μας αναστατώσει. Έχουμε εκπαιδευτεί στη φρίκη, έχουμε αποφοιτήσει με άριστα στην απάθεια. Ένας πόλεμος παραδίπλα, μια εθνική τραγωδία στην τηλεόραση, κι ούτε μια ρωγμή στο πρόσωπο, ούτε ένας σπασμός συγκίνησης.

Το άδικο έγινε οικείο, σαν παλιό, ξεχειλωμένο ρούχο που δεν το αλλάζεις πια από συνήθεια. Και ένας Θεός, ψηλά, που να προλάβει.

Θα μας πτοήσει τώρα η διαπλοκή; Τα ψέματα που εκτοξεύονται από τα επίσημα χείλη; Έχουμε μάθει να ζούμε μέσα στη βρωμιά, την έχουμε κάνει βίωμά μας. Η μόνη μας, η έσχατη ευαισθησία είναι ό,τι μας ακουμπά προσωπικά, ό,τι αφορά το δικό μας βαλάντιο, τη δική μας μικρή ασφάλεια. Τίποτε άλλο δεν καταφέρνει να περάσει το φράγμα του δέρματός μας.

«Εμείς που ξεκινήσαμε την εκδρομή πριν δεκαετίες», ψιθυρίζει η Κυρία του ραδιοφώνου, «γίναμε εν τέλει οι φορείς μιας βαθιάς, αυστηρά προσωπικής μοναξιάς». Κάναμε τις πληγές μας λέξεις. Τις απλώσαμε στο τραπέζι με χάρη, με λίγο ταλέντο, κι έναν αυτοσαρκασμό που δεν μπορεί να κρύψει πόσο πονάμε ακόμα.
Η ιστορία πέρασε από τα χέρια μας σαν ζεστό σίδερο. Μεγαλώσαμε με μύθους, με ιδανικά, με τεράστια μπαλόνια ονείρων που έσπασαν πάνω μας και μας άφησαν κουφούς.

Και πάλι η ίδια επωδός της εποχής: «Σιγά, για νέο μας το λες;». Οι φωνές σηκώνονται σαν σκόνη και χάνονται. Οι καταγγελίες πέφτουν στο πάτωμα πριν καν ακουστούν, εκπίπτουν της ουσίας τους. Εξατμίζονται.

Κι οι ονειροπόλοι; Στατικοί μέσα σε λάβα που πάγωσε. Μουσειακοί, παρείσακτοι, ξένοι σε μια κοινωνία που ακονίζει τα μαχαίρια της πάνω στα πάντα, στις αξίες, στα ιδανικά, στην ελπίδα.

Δεν επαναλαμβάνονται τα κείμενα, κύριοι. Εμείς επαναλαμβανόμαστε. Και τα χάλια μας, που είναι σταθερά και ανθεκτικά.