Το δικαίωμα στα θέλω
Ο Μπλοκ το είπε αλλιώς. Η επιθυμία να αθανατίσεις το υπαρκτό, να δώσεις πρόσωπο στο απρόσωπο, να δανείσεις σώμα στο ανύπαρκτο. Μια επιθυμία επικίνδυνη, γιατί ξέρει πως μπορεί να πνιγεί στο ίδιο της το όνειρο. Κι όμως επιμένει. Ίσως επειδή εκεί, μέσα στη θλίψη, κρύβεται ο μηχανισμός της λύτρωσης. Ίσως ό,τι βαραίνει να είναι τελικά μια άλλη μορφή φωτός.
Το καράβι ήταν χάρτινο. Χωρίς παρερμηνείες. Όχι από αφέλεια, αλλά από επιλογή. Μόνο τα χάρτινα καράβια ταξιδεύουν χωρίς εγγυήσεις. Τα υπόλοιπα μένουν δεμένα, βαριά από βεβαιότητες. Κι όταν ήρθε η ώρα, βούλιαξε. Όχι γιατί απέτυχε, αλλά γιατί δεν φτιάχτηκε για να αντέχει τη σοβαρότητα.
Έσπασα κύκλους. Κάθε κύκλος είναι ένα όριο που παριστάνει την ασφάλεια. Κάθε πλαίσιο, εμπόδιο στην πνοή. Το χθες δεν στήριξε τον χρόνο του. Έμεινε άχρονο, να προσποιείται τον ενεστώτα.
Χάθηκα στις λέξεις και ζήτησα τη βοήθεια των αριθμών. Όχι για να μετρήσω, αλλά για να βεβαιωθώ πως υπάρχω. Συνήθως αποτυγχάνουν κι αυτοί.
Κι έτσι, ο θαλασσινός ,βρέθηκε στο στόμα του ηφαιστείου. Εκεί επέστρεψε το ερώτημα. Τι θέλω;
Τη θέλω ντυμένη με το άσπρο του πάγου και το κόκκινο της φωτιάς. Όχι ασφαλή, όχι ήσυχη. Τη θέλω ως ένταση και ως ρίσκο. Όχι καταφύγιο, αλλά έκθεση. Τη θέλω για μια ζωή όχι εύκολη, αλλά ελεύθερη. Έναν ύμνο στην Ελευθερία, γραμμένο με επιλογές.
Δείτε λιγότερα
Σχόλια